Einföld lausn á því sem virðist flókið viðfangsefni.

Í þessari grein á vb.is Grísk ríkisskuldabréf valda evrópskum bönkum vandræðum kemur fram að grísk ríkisskuldabréf eru verðlögð af bönkum með 50% afföllum. Það er til mjög einföld lausn fyrir Evrópska Seðlabankann til að fella niður skuldir Gríska ríkisins án nokkurs kostnaðar fyrir almenning í Evrópu, láta erlenda banka og vogunarsjóði sitja uppi með tapið og bæta lífskjör almennings í Grikklandi.

Til að útskýra aðeins hvernig skuldabréf ganga kaupum og sölum að þá er útgefinn(gömul skuldabréf) verðlögð miðað við ávöxtunarkröfu. Segjum sum sé að Franskur Banki eigi skuldabréf á hendur Gríska ríkinu með 5% vöxtum(keypt segjum árið 2000 á líftími þess eru 10 ár) og vilji selja það á markaði segjum árið 2005, sumsé að þá eru 5 ár ennþá þangað til að það er greitt út af Grikklandi. Nú þá er það verðlagt miðað við ávöxtunarkröfu þess árs sem Franski bankinn vill selja það aftur, þá er kannski ávöxtunarkrafan orðinn 15%. Franski bankinn getur því ekki selt skuldabréfið á nafnvirði því fjárfestar geta keypt ný skuldabréf með miklu betri ávöxtun, svo skuldabréfið fer á markað með afföllum sem þessi vaxtamunur til 5 ára þar til skuldabréfið er greitt út segir til um.

Ókei, flott. Það sem Evrópski seðlabankinn ætti þá að gera núna er að fara í hvern krók og kima í heiminum og grafa upp Grísk ríkisskuldabréf hvar sem þau eru niður kominn, Kína, Japan, USA, Rússlandi og svo framvegis. Kaupa öll þessi skuldabréf á einu bretti með 50% afföllum. Það eina sem þarf að gæta að í þessum kaupum er að kaupa nógu andskoti mikið, best væri að kaupa allar skuldir Grikklands en mikilvægast þó að kaupa eins mikið af skuldabréfum Grikklands sem er í eigu erlendra aðila(banka, vogunarsjóða utan ESB).

Síðan kalla þeir til sín Gríska fjölmiðla og tilkynna þeim að nú sé Evrópski seðlabankinn í jólaskapi og vilji gefa grískum almenningi 50% afföll á skuldum þeirra í eigu ECB, svona eins og 100 milljarða Evra jólagjöf, með þeirri einni samningsklausu að ef svo skyldi fara að Grikkland þurfi einhvern tímann að skera af skuldum sínum að þá séu skuldir gríska ríkisins til ECB undanskildar þar sem þeir hafi þegar gefið grískum almenningi svo veglega jólagjöf.

Markaðurinn sem á þessum tímapunkti myndi átta sig á að ECB hafi sólað þá upp úr skónum með þessu bragði myndi stórlækka ávöxtunarkröfuna á grísk ríkisskuldabréf þar sem núna sé allt frá 20-50% af skuldum Grikkja sé horfnar út á hafsauga. Evrópsku bankarnir myndu núna ekki vilja selja sín bréf með meira en 30% afföllum, og ef ECB hefur enn matarlyst að þá eigi þeir að kaupa þessi bréf líka og gefa grikkjum 30% afslátt af þessum skuldum.

Eftir stæði ECB með miklu heilbrigðari Evru og betra orðspor í augum almennings í ESB, Grísk stjórnvöld fengju þvert ofan í það sem þau eiga skilið (fyrir að falsa efnahagsreikninga og ljúga að ECB, ESB og fjárfestum almennt í gegnum árum) fellt niður skuldir og lífskjör almennings í Grikklandi yrðu miklu betri eftir á en bankar og vogunarsjóðir, og þá helst erlendir sætu upp með tapið. 

Eftir þetta þá gæti Trichet sagt eins og einn iðnaðarmálari ágætur sagði alltaf eftir að hafa útskýrt einfalda lausn á því sem virtist vera flókið vandamál.

Hann sagði MD(málið er dautt).

Afhverju ættu ekki UK-NL að fara með málið fyrir dóm?

Nú er mikið talað um það af andstæðingum Icesave, að Bretar og Hollendingar muni ekki fara með Icesave málið fyrir dóm. Ég vil reyndar spá því að Icesave málið muni falla í þjóðaratkvæði og því muni þetta mál skýrast brátt, og að mínu mati fyrr en flestir hefðu viljað. Sumir hafa viljað halda því fram að Hollendingar og Bretar viti að þeir hafi engan rétt í málinu(þ.e.a.s muni tapa málinu) og þannig vilja þeir þröngva þessum "afarsamningum" á okkur, en aðrir vilja meina að þeir þori ekki að hreyfa við málinu vegna bankakreppu í Evrópu. 

Bæði þessi rök eru ekki rökstudd af andstæðingum Icesave á neinn einasta hátt, heldur er þessu hent fram í einhverskonar Post góðærisnationalisma að íslendingar hljóti að hafa rétt fyrir sér.  

1. Fyrstu rökin er auðvelt að hrekja. Gagnstætt því sem Íslendingar vilja halda fram, þá hafa Bretar og Hollendingar einmitt allt að vinna, en ekkert að tapa með því að fara með málið fyrir dóm.

Segjum sem svo að þeir fara með málið fyrir dóm, og fer svo að þeir gjörsamlega tapa málinu, að dómararnir reka hvert kjaftshöggið á fætur öðru á lögfræðinga þessara ágætu þjóða og hafna kröfum þeirra með kategórískum hætti. Hver er staðan fyrir Breta og Hollendinga þá? Nú þá sitja þeir uppi með sama samning og núna, öll innistæðutrygging fæst úr þrotabúi landsbankans, þar sem við höfum áður tyggt það með neyðarlögunum(ekki nema andstæðingar Icesave vilja hnekkja neyðarlögunum líka, en þá situr þjóðin uppi með mörg hundruð milljarða króna reikning, ekki bara í icesave málinu heldur þverss og kruss út um allt þjóðfélagið), og já, hér reikna ég með að ÖLL innistæðutrygginging fáist upp úr þrotabúinu, bara það að Iceland keðjan seljist á því verði sem nú er rætt um myndi tryggja það.

Svo að allt lítur út fyrir að þessi Icesave samningur kosti ekki krónu, hvað þá þær fáránlegu upphæðir sem andstæðingar Icesave eru farnir að nefna. Það er með alveg ólíkindum að við skulum barma okkur yfir þessum málum öllum þegar 7500 milljarðar, fimmföld landsframleiðsla íslands, hefur verið afskrifuð af erlendum aðilum, og hér sitjum við uppi með samning sem að öllum líkindum kostar okkur EKKERT.

Nú jæja, segjum því að þessar þjóðir gjörsamlega tapa málinu, þá fá Hollendingar og Bretar allan samninginn á silfurfati, þrátt fyrir kategórískt tap í málinu. Ef þeir vinna hinsvegar vegna mismunar á grundvelli þjóðernis sem ég fæ nú bara vandséð hvernig annað er mögulegt, mismunun er svo greinileg í  málinu, nú þá sækja þeir miklu meira fé til íslendinga en nú er verið að tala um og þá grunar mig minna muni heyrast í lögspekingum þeim sem mikið hafa látið fyrir sér fara.

Með öðrum orðum, Hollendingar og Bretar hafa allt að vinna en EKKERT að tapa. Af þessari ástæðu er reyndar mjög vandskilið hversvegna Bretar og Hollendingar bjóða okkur svo góðan samning að hann gæti ekki einu sinni misfarist við dómsmál með heimadóm af verstu sort. Þetta er í sjálfu sér einhver pólítísk lausn, en ég veit að ég væri engann veginn sáttur við íslenska embættismenn að verja hagsmuni íslendinga svona skakkt ef málið væri þveröfugt. Að almenningur á íslandi ætti að fara taka á sig skuldir einkabanka í Bretlandi sem hafi gengið hér um og rænt slökkvilið, góðgerðarsamtök, lífeyrissjóð og almennan sparnað fólks, nei takk. Þetta virðist stór hluti íslensks almennings ætla Breskum og Hollenskum almenningi að kyngja?

2. Bretar og Hollendingar þora hvorki að staðfest innistæðingtrygginguna, né hafna henni segir til dæmis Pétur Blöndal. Þetta er auðvitað mjög merkileg rök að því samningurinn felur í sér að innistæðutryggingin er tryggð! Eiga þá allt í einu Bretar ekki að þora að staðfesta það fyrir dómi, innistæðutryggingin er alveg jafnmikið tryggð í báðum tilfellum!

 Þetta skýrir Pétur með þeim rökum vegna þess að annaðhvort, eins og mér skilst á manninum, að Bretar og Hollendingar sé hræddir við að lenda á sama endanum á innistæðutryggingunni og Íslendingar eða þá að bankakerfi Evrópu sé svo samtvinnað að þetta fari bara einhvern veginn allt í klessu eftir duttlungum dómstóla þessara smáþjóðar í Atlantshafi.

Í fyrsta lagi er ekkert annað ríki að glíma við þvílíkan eins andskotans farsa og þetta Icesave rugl. Icesave ævintýrið hófst vegna þess að íslenskir bankar voru löngu orðnir gjaldþrota áður en heimskrappan skall á og fóru því að yfirbjóða ALLA á markaðnum til að verða sér úti um laust fé.  Í öðru lagi var Icesave nokkuð einstakt vegna þess að það var útibú(Edge Kaupthings var til dæmis dótturfélag og við því blessunarlega laus við það) og auk þess að flestar þjóðir höfðu einhvers konar varnir gegn svona rugli, til dæmis að tryggja aðeins innistæður í INNLENDRI MYNT. Þar að auki voru Íslendingar eina smáþjóðin sem lagði út í slíkt fáránlegt ævintýri og því er ekki um neitt slíkan vanda að ræða í neinu öðru evrópuríki í nándar því stórum mæli eins og hér er verið að tala um.

 Pétur Blöndal virðist vera að ruglast á sammtvinnuðum skuldabréfa markaði í evrópu þannig að Þýskir bankar hafa lánað írsku bönkum eða breskum bönkum eða hvað það er, en þetta hefur ekkert að gera með neina innistæðutryggingu, ekki einu sinni húsnæðislánamarkaður þvers og kruss yfir Evrópuríki snertir neitt á þessum innistæðutryggingum. Þannig að hafna eða tryggja innistæðingutryggingakerfið hefur ekkert með þetta mál að gera.

Þar af leiðandi getur það engann veginn talist nein rök að Bretar og Hollendingar gefi kúk eða kanil í svona uppátektarspeki hvort sem það er atriði eitt eða tvö. Hinsvegar verð ég að viðurkenna að ég klóra mér nokkuð í hausnum yfir þessum samning, ég skil eiginlega ekki afhverju Bretar og Hollendingar bjóða svona góðan samning, þegar liggur fyrir að þeir fá hann öruggt fram í dómsmáli en allar líkur eru á að þeir gætu sótt meira til okkar. Það má vera að þeir vita meira en mitt nef nær ekki lengra en þetta.

Ein von er þó til í málinu fyrir okkur ef við höfnum Icesave, sem er sú sem lengið hefur dugað smátittum í samfélagi þjóðanna eins og okkur, að þetta séu allt svo bara smápeningar fyrir stórar þjóðir og því skiptir lítt þó við komumst undan ábyrgð í þessum málum eða nennum ekki borga okkar hlut í þróunaraðstoð eða sníkjum varnir af öðrum þjóðum, það er að segja, menn nenna ekki að eltast við þessa smápeninga.

 

 

 

Mjög lélégt hjá íslendingum að styrkja Japani um skítnar 10 milljónir.

Á frétt á vísi segir með stórri fyrirsögn:

Íslendingar styrkja Japani um 10 milljónir.

Neðar segir: 

Áætlað er að um 430 þúsund manns hafi misst heimili sín eða verið flutt á brott vegna hættu á geislavirkni.

Kannski getum við fengið Kýpur til að hjálpa okkur með að styrkja japani um eitt af einhverju þessara húsa.

Nú vill Össur Skarphéðinsson örugglega vel, enginn spurning, þetta er sá maður sem ég treysti best í íslenskri pólitík.

En þetta eru smápeningar, að við myndum styrkja þetta verkefni um minna en 1 milljarð hefði mér aldrei dottið í hug, þetta er eins og þegar Víga-Styr launaði með lambinu gráa, betur hefði verið farið af stað með það að gefa ekki neitt, þetta er hrein móðgun.

Við skulum ekki gleyma því að Japanir gefa gríðarlega fjármuni í þróunaraðstoð á hverju ári. Almennt veit ég að ESB gefur helming af allri þróunaraðstoð í heiminum, það kæmi mér ekki á óvart ef japanir gæfu 20% af allri þróunaraðstoð í heiminum, meira á mann en Evrópubúar og miklu meira en bandaríkjamenn.

Þróunaraðstoð verður að taka mið af kjörum í því landi sem hún á sér stað, 10 dollarar fleytir heilli fjölskyldu áfram á dag í Kenýu en er varla nóg til að skeina fólki á Íslandi eða Japan í nokkrar klukkustundir.

Nóg er til að fólki hér á landi sem krefst að aðrar þjóðir gefa kröfum sínum sem þýði tugum milljarða fyrir okkur, en þegar kemur að því að gefa til baka þá er tékki upp á 10 milljóna gefinn til baka. 

Við sníkjum varnir af öðrum þjóðum og viljum ekki borga nema helming af þróunaraðstoð miðað við nágrannaþjóðirnar almennt, en í þetta eina árið eigum við að geta mannað okkur upp og drullast til að gera vel við bandamenn okkar í Japan og gefa ekki minna en milljarð, helst hefði ég viljað sjá 10 milljarða. 10 milljónir er einungis fáránlegt fjölmiðlastönt og ætti ekki að sjást í ríkisstjórn samfylkingar enda ef þar eigi við að sitja, þá er betra að við drögum boðið til baka, fyrir heiðursmanna sakir.

 

 

 

 

Ályktun Búnaðarþings hlægilegri en vanalega

Nú liggur ályktun búnaðarþings fyrir.

Niðurstaðan er eitthvað á þá leið að íslenskir bændur séu vangefnir eða bæklaðir og því verði þeir að fá hærri niðurgreiðslur og hærri tolla en allir bændir í heiminum annars fer allt hérna í kalda kol(með alvarlegum afleiðingum með vísan í fæðuöryggi þjóðarinnar). Svona svolítið eins og Múlalundur sé að fara í samkeppni við Nokia.

Hræðsluáróðurinn er á þessa leið. Á 500 ára fresti þá leggjast niður flutningsleiðir til og frá Íslandi, þannig ber okkur að eyða milljörðum á milljarða ofan til að tryggja "fæðuöryggi þjóðarinnar".

Fyrst ber hér að nefna þá er það reynsla allra nágrannaþjóða okkar að landbúnaðarframleiðsla dregst EKKI saman eftir inngöngu í ESB. Bændum fækkar, framleiðsla helst sú sama, það er að segja að framleiðni EYKST, og ríkið þarf að borga minna með bændunum, auk þess sem íslenski neytendur fá vörurnar á töluvert betra verði. Þetta er svokallað win win situation, fyrir alla nema nokkra spillta útsendara bændasamtakana. Þeir nokkuð hundruð bændur sem leggja niður búskap munu snúa sér yfir í annan geira, og miðað við hvað bændur hafa það skítt, þá munu þeir hafa hærri laun eftir á, auk þess sem það mun skapa tekjur fyrir þjóðarbúið í staðinn fyrir kostnað.

Worst case scenario, þá munum við framleiða lamba, hrossa og nautakjöt en ekkert kjúklinga og svínakjöt, færri grænmetistegundir en þó í sama magni, færri mjólkurafurðir og sama magn af fiski. Ef til þess kæmi að flutningsleiðir lokuðust á 500 ára fresti í tvo mánuði í senn, þá þyrftu íslendingar semsagt að láta sér nægja, fisk, kjöt, mjólk, skyr og grænmeti í tvo mánuði og gætum við aldrei torgað öllum þeim mat sem við værum að framleiða. Á haugana færi matarmagn sem myndi fæða alla Kenýu og eftir stæðu íslendingar samt sem áður með sama offituvandamál og við glímum við í dag.

Ef flutningsleiðir lokast, þá lokast fyrir allt saman, líka fyrir útflutning á öllum íslenskum vörum(fisk, kjöti og svo framvegis), innflutning á lyfjum, bensíni, vélum til framleiðslu og svo framvegis og framvegis. Ekki man ég eftir að hræðsluáróður iðnaðarins fyrir inngöngu í EES hafi verið sá að ef flutningsleiðir lokast þá stæðu íslendingar eftir skólausir og þyrftu að hlaupa yfir hraunótta ísland skólausir eins og Jón Hreggviðsson hér í gamla daga.

Að fara með kröfur búnaðarþingsins til ESB er algjörlega óásættanlegt. Það er hætt við því að menn í Brussel geri ekki greinarmun á milli stjórnvalda og þessara manna á búnaðarþingi íslands og gætu menn talið sem svo að þeir séu að semja við eintóman hóp af fíflum. 

Mogginn eitthvað að misskilja hlutina.

Hér tala þeir um að Salmond vilji yfirgefa ESB sem er auðvitað ekki rétt.

Stefna Salmond's og flokks hans, SNP er mjög skýr í Evrópumálum. Þeir vilja að Skotland verði sjálfstætt ríki inn í ESB en ekki undir hatti Bretlands. Ég hef fylgst með Salmond í viðtölum undanfarinn ár og hefur hann aldrei talað gegn ESB og einnig hafa þeir talað fyrir því Skotland taki upp evruna þegar þeir yfirgefi Bretland.

Hér er því sennilega misskilning fréttamanns að ræða. Í breskum stjórnmálum þá er talað um Bretland sem sambandið, eða "the Union". Þannig að fréttamaður moggans hefur sennilega lesið þetta sem svo að Salmond vilji yfirgefa Evrópu-sambandið, eða Europeon UNION. En það er alveg örugglega um misskilning að ræða, enda væri það 180 gráður beygja á stefnu sem SNP hefur haldið upp um margra ára skeið. SNP eru hinsvegar á móti NATO.

Skotar í bandalagi með Íslandi

Sárlega vantar konur á listann minn.

Jón Steindór Valdimarsson - 2314

Hallur Magnusson - 9541

Freyja Haraldsdóttir - 2303

Eiríkur Bergmann Einarsson - 2193

Þórhildur Þorleifsdóttir -5196

Þorfinnur Ómarsson - 2809

Þorvaldur Gylfason - 3403

Smári Páll McCarthy - 3568

Friðrik Hansen Guðmundsson - 9156

Gísli Tryggvason - 3249

Salvör Nordal - 9024

Guðmundur Gunnarsson - 7825

Páll I. Blöndal Sigurbjörnsson - 4371

Ian Watson - 5669

Sigursteinn Róbert Másson - 7858

Vilhjálmur Þorsteinsson - 2325

Svanur Sigurbjörnsson - 4096

Soffía Sigurðardóttir - 9178

Gréta Ósk Óskarsdóttir - 3018

Björn Friðfinnsson - 2875

Ingibjörg Daníelsdóttir - 7253

Ómar Ragnarsson - 9365

 

Ég þarf að bæta fleiri konum þarna inn. Ábendingar um konur í framboði er fagnað, kýs þær ekki bara út á andlitið. Ég þoli ekki þessa facebook menningu í kringum stjórnlagaþingið og því væri gott ef þær halda úti bloggi svo hægt sé að rýna eitthvað inn í hvað þær standa fyrir.

Frábærar fréttir frá VMA.

Verkmenntaskólinn á Akureyri hefur ákveðið að skipta alfarið yfir í Open Source hugbúnað og sparar þetta þeim um það bil 5 milljónir krónir árlega samkvæmt frétt Rúv um málið. Fram kom í fréttinni að til dæmis Franska lögreglan hafi tekist að spara 9 milljarða með opnum hugbúnaði og möguleikar íslenska ríkisins til að spara telji í það minnsta nokkur hundruð milljónir. Eitthvað heyrði ég líka að Framhaldsskóli í Borgarnesi hefði skipt alfarið yfir í opinn hugbúnað og hafi það gefist mjög vel, ég þori þó ekki að fara með það. 

Ég hef lengi talað fyrir því að íslendingar leiði umskiptingu yfir í opinn og ókeypis hugbúnað. Það sem mestu skiptir er að þjóðin skipti yfir í Linux, í því felst byltingin, notendahugbúnaður eins og OpenOffice, Gimp og fleira kemur svo sjálkrafa í framhaldinu. Fyrir utan hvað það sparar íslendingum mikinn gjaldeyri og kostnað við að kaupa hugbúnað sem hægt er að fá ókeypis, þá er líka hægt skapa mjög arðbæran iðnað í kringum slíka menningu. Það er alveg ljóst að íslendingar eru ekki að fara gefa út sína eigin útgáfu af Microsoft Windows, en opinn hugbúnaður er opinn öllum, tölvunarfræðingar á íslandi geta opnað forritunarkóðann af til dæmis Linux Ubuntu, breytt stýrikerfinu eins og þeir vilja og gefið hana út undir nýju nafni.

Þessi iðnaður keyrir sig áfram á tvo vegu annarsvegar með styrkjum frá ríkjum og fyrirtækjum, framlögum frá notendum(eða sölu á bolum, kaffikrúsum og einhverju svona smotterí með lógó á í styrktarskyni) og svo framvegis, og hinsvegar með sölu á sérfræðiþekkingu við rekstur hugbúnaðarins og svo til dæmis öflugri útgáfu af hugbúnaðinum (með öflugri útgáfu sem fyrirtæki kaupa oftast þá fylgja ýmis forrit með stýrikerfinu og segjum 3 mánaða áskrift að hjálparlínu ef upp koma kerfisvandamál).

Norðurlandaþjóðirnar hafa til dæmis komið upp alveg fantaöflugum tölvuiðnaði sem hefur undanfarinn ár gefið af sér fyrirmyndarforrit sem nú er kominn mikill iðnaður í kringum. Dæmi um þetta má nefna Linux kernellinn(hannaður af Linus Thorvalds), MySQL(vinsælasti gagnagrunnur í heimi), PHP vefforritunarmálið(vinsælasta server side vefforritunarmálið), Ruby on Rails (öflugara en PHP og er í sífelldri sókn í markaðshlutdeild), CSS (viðbótin við html sem nánast allar vefsíður í dag notast við), Skype (sem allir ættu að þekkja), Opera vafrinn (vinsælasti vafrinn í símum og er nú kominn með fínasta PC vafra líka) og svo framvegis. Allt byrjaði þetta sem ókeypis forrit/forritunarmál en voru oftast nær síðan keypt seinna meir(oftast nær af tölvurisum í bandaríkjunum eins og Sun). Geysi mikil þekking skapast í kringum svona frumkvöðlastarfsemi sem síðan leiðir af sér enn fleiri forrit, fjármagn og atvinnu. Ekki má heldur gleyma að google, youtube, facebook, twitter og fleiri vefsíður/vefforrit sem nú skapa þúsundir starfa og hala inn gríðarlegum fjárhæðum byggja einmitt á ókeypis þjónustu fyrir notendur.

Fyrir utan kostnað ríkis við að kaupa hugbúnað, þá kostnaður heimila við að kaupa hugbúnað líka gríðarlegur. Kostnaður heimila við að kaupa proprietary hugbúnað(hugbúnaður þar sem forritunarkóðinn er lokaður og hugbúnaðurinn er seldur en ekki gefins) er hinsvegar oftast nær hulinn, þar sem menn kaupa tölvu og með henni fylgir Microsoft Windows og jafnvel líka Microsoft Office. 

Dæmi um hvernig sé hægt að koma þessari byltingu af stað hjá okkur er mjög einföld í þremur skrefum.

1.Grunnskólar byrja að kenna á Linux í staðinn fyrir Windows. Kennt er á OpenOffice í staðinn fyrir Microsoft Office. Á framhaldsskólastigi væri til dæmis hægt að kenna á Kompozer í staðinn fyrir Dreamweaver. Kennt er á Gimp í staðinn fyrir Photoshop. Kennt væri á Monodevelop í staðinn fyrir Visual Studio(eða Visual C# express). Og svo framvegis. Hér er grunnurinn kominn að byltingunni og vindur hún upp á sig autómatískt yfir árin því fleiri nemendur sem hefur verið kennt á þessa nýju hugbúnaði.

2. Ríki, sveitarfélög, skólar, bókasöfn og opinber fyrirtæki setja upp Linux á sínum tölvum, annaðhvort strax eða í hvert sinn sem það fer í að uppfæra tölvubúnað eða hugbúnað almennt.

3. Þær hundruð milljónir sem sparast hjá hinu opinbera, skólum, ríki, sveitarfélögum og svo framvegis, yrðu ekki sparaðir strax heldur settar í þjónustumiðstöð fyrir hugbúnað heimila í landinu, ráða mætti örugglega 50-100 manns til starfa hið minnsta fyrir sparnaðinn. Þar væri sett upp hjálparlína, vefsíða með spjallþræði og verkstæði þar sem fólk getur komið með tölvur sínar til að skipta út Windows fyrir Linux. Í staðinn fyrir að ríki sé þannig að eyða hundruð milljónum í hugbúnað og öðrum hundruð milljónum í atvinnuleysisbætur fyrir þessir 50-100 störf, þá er þessi störf að borga skatta og auka neyslu í þjóðfélaginu.

Svona hjálparmiðstöð þyrfti að vera starfrækt í kannski 5 ár, því þá væru það margir orðnir færir á Linux stýrikerfið og opinn hugbúnað, í fyrsta lagi þeir sem þegar eru færir á Linux, svo þeir sem hafa lært á þessum 5 árum og til dæmis fengið aðstoð frá hjálparmiðstöðinni, þúsundir daglegra notenda hjá ríki og sveitarfélögum og svo margir ungir nemendur(sem eru svo ótrúlega fljótir að læra) komnir með þekkingu á þessu, að alveg eins og núna ef upp koma tölvu vandræði hjá fólki, þá þekkja þau einhvern sem hjálpar þeim að redda málunum.

Sjálfur setti ég upp Ubuntu á 10 ára gamalli borðtölvu hér heima og virkar það mjög vel. Ubuntu er mjög einfalt, sjálfur er ég hrifnari af Mandriva en það krefst meiri Linux þekkingar. Tilvalið fyrir íslendinga til að byrja með er Linux Mint sem er alveg einstaklega einföld útgáfa í notkun og með mjög svo gott samfélag í kringum sig. Linux Mint er mjög skylt Ubuntu útgáfunni en þeir sem þróa og reka Linux Mint breyttu Ubuntu til að gera hana enn notendavænni, og þeir eru í mjög góðu sambandi við samfélagið, menn geta til dæmis komið með uppástungur um nýtt forrit í Linux Mint á spjallinu þeirra og viku seinna, viti menn, þá er forritið kannski komið inn í stýrikerfið. 

Hér er skjáskot af Linux Mint:

 

Nú eru reyndar margir sem telja að Linux sé langt á eftir Windows hvað varðar notendaviðmót (Graphical User Interface), en þetta er langt frá því að vera rétt. Á youtube má finna þúsundir vídeó sem sýna hversu öflugt notendaviðmót Linux er nú kominn með. Hér er til dæmis vídeó sem sýnir mögulegt notendaviðmót Ubuntu:

Svo má líka nefna að lokum að Linux er vinsælasta stýrikerfið fyrir netþjóna og er það ágætis einkunn á hversu öflugt stýrikerfi það er fyrst sérfræðingar kjósa það fram yfir önnur stýrikerfi.

Ég vona svo sannarlega að Menntamálaráðherra taki að sér leiðtogahlutverk við þessa umskiptingu yfir í Linux enda myndi það án efa skapa tölvukunnáttu á meðal landans sem enginn önnur þjóð gæti státað af og myndi gera Íslendinga að leiðandi þjóð á sviði Linux og opins hugbúnaðar.  

Veist þú hvað OpenOffice er???

Ég er mikill stuðningsmaður OpenSource hugbúnaðar. Fyrir þá sem ekki vita þá er OpenSource hugbúnaður ókeypis hugbúnaður og til að tryggja að hann verði áfram ókeypis, þá upplýsa framleiðendurnir hvernig forritunarkóðinn er smíðaður og gefa hann hverjum sem vill. Síðan má hver sem er taka forritinarkóðann, breyta honum og gefa hann út undir nýju nafni án þess að borga krónu fyrir. 

Flestir vita þó ekki að nú er þetta samfélag OpenSource orðið svo fantasterkt og svo víðfemt að það ekki nein einasta þörf fyrir almenna tölvunotendur að borga eina einustu krónu fyrir hugbúnað, meira segja fyrir hardcore tölvunörda eins og mig þá er enginn þörf á því að nota annað en ókeypis hugbúnað. Stýrikerfi, netþjónastarfsemi, vefsmíði, myndvinnsla, forritun(bæði console og glugga forritun), þetta er allt hægt að gera með mjög góðum ókeypis hugbúnaði. 

Eitt skýrasta dæmið um frábæran OpenSource hugbúnað skrifstofusvítan(office suite) OpenOffice. Hún er í raun nákvæmlega það sama og Microsoft Office svítan, það er að segja Word, Excel, Powerpoint og svo framvegis. Mér finnst alveg með ólíkindum að Microsoft Office sé ekki löngu dauður hugbúnaður því það er verið að selja fólki það sem það getur fengið ókeypis annarsstaðar. Þetta held ég að stafi af því að margir hafa ekki hugmynd um að OpenOffice sé til yfirhöfuð. Microsoft eyðir helling af pening í að auglýsa sína svítu og einnig að koma henni inn í meðfylgjandi pakka tölvu sem þú kaupir og þannig borgar þú fyrir svítuna þeirra, þessum auglýsingakostnaði lætur síðan Microsoft þig borga fyrir, og alveg ótrúlegt hversu margir gera það með glöðu geði.

Hér er til dæmis OpenOffice Writer (sem flestir þekkja sem Word)

 

 

 

Þetta er bara eitt lítið dæmi um OpenSource hugbúnað. 

Þú getur sótt OpenOffice svítuna hérna:

http://www.openoffice.org/

Síðan downlódarðu bara svítunni og installar dæminu, með fylgir wizard sem hjálpar þér í gegnum þetta allt saman. Um að gera að byrja í dag að vinna á OpenOffice og láta sem flesta vita að þetta fyrirbæri fáist ókeypis.

Afhverju í ósköpunum eru svo skólar enn að kenna á Microsoft Office, hvernig stendur á því að ríki og sveitarfélög eyða okkar peningum í að borga fyrir ókeypis vörur? Hversu mikið mætti spara á því að losa sig alfarið við Microsoft Office, svo ekki sé minnst á Microsoft Windows(en það er annar handleggur).

 

ESB og Fiskurinn.

Sem betur fer hefur umræðan um sjávarútveginn þróast töluvert í sambandi við hugsanlega inngöngu okkar í ESB. ESB andstæðingar uppskera nú verðskuldaðan hlátur upp í opið geðið fyrir fullyrðingar og lygar sem áður bitu á þjóðina, eða minnsta kosti þess hluta hennar sem ekki höfðu kynnt sér málið. Nú hefur til dæmis stærsti hluti þjóðarinnar fengið þær upplýsingar til skila að sjávarútvegur okkar nýtur mikillar sérstöðu miðað við aðrar þjóðir, hugtak eins og hlutfallslegur stöðugleiki og veiðireynsla er nú búið að koma betur til skila, munur á staðbundnum stofnum annarsvegar og flökkustofnum hinsvegar er búið að gera greinarmun á, góðum möguleikum okkar á sérlausnum og undanþágum hafa komið til tals og svo framvegis og svo framvegis.

Fyrst ber að nefna að sameiginleg sjávarútvegsstefna er algjörlega nauðsynleg fyrir ESB. Þetta stafar af því að þessar þjóðir eru allar í einni kös ofan í hver annarri og fiskar kunna ekki að virða landamæri eða gefa alfarið skít í þau og eru ekki þjóðernissinnaðir eða bera á sér vegabréf þar sem þeir þykjast franskir frekar en spænskir eða ítalskir. Þessir vandræðagemlingar flokkast sumsé í stofna sem kallaðir eru flökkustofnar. Þegar litið er á landakort þá er vandamálið hér augljóst. Frakkar deila til dæmis stofnum með ítölum, spánverjum, bretum, belgíumönnum, hollendingum og væntanlega einnig írum og portugölum. Ef það kæmi til dæmis kreppa, þá væru Franskir stjórnmála menn; eins og aðrir stjórnmálamenn sem hugsa í formi kjörtímabila en ekki langtíma þjóðarhagsmuna, hvað þá hagsmuna annarra þjóða sem ekki hafa atkvæðisrétt til að kjósa þá; allt eins líklegir til að auka kvóta sinna sjómanna á þessum flökkustofnum um 400% á einu bretti. Einhverja lausn varð að finna á þessu máli og það var sameiginlega sjávarútvegsstefna ESB.

Þegar litið er á sama landakort er líka augljóst að íslendingar njóta sérstöðu hvað sjávarútveg varðar, við erum langt fyrir utan meginland Evrópu, og 70% af okkar stofnum eru staðbundnir. Þetta munu vera aðallega Þorskur, Ýsa og Steinbítur og við munum fá öll veiðiréttindi á þessum stofnum eftir sem áður, hvort sem við göngum í ESB eða ekki. Flökkustofnum í okkar vötnum eins og til dæmis síld, loðna, makríll og kolmunni erum við nú þegar að deila með Færeyingum, Grænlendingum, Norðmönnum og ESB ríkjum. Baráttan um fiskveðiréttindi eru um veiði á þessum flökkustofum, og þar sem stærsti hluti okkar fiskistofna eru staðbundnir, en fiskistofnar í Evrópu eru nær eingöngu flökkustofnar, þá er ljóst að hér verða mikil sóknartækifæri fyrir okkur til að gefa Íslenskum sjávarútvegi gott vítamín boost.

Íslendingar hafa yfir að ráða einum allra afkastamesta, hátæknivæddasta og samþjappaðasta útgerðarbransa í heiminum öllum, og er hann miklu betur í stakk búinn til að fara í samkeppni á flökkustofnum ESB en nokkur sú þjóð sem nú er fyrir í sambandinu. Yfirgnæfandi meirihluti fiskveiða í ESB eru langt frá því að vera arðbær iðnaður eins og hér á landi, Mest eru þær stundaðar af smábátasjómönnum eða trillukörlum. Þeir sem hafa ferðast í Evrópu, sérstaklega suður Evrópu, þá kemur þetta voðalega rómantískt fyrir sjónir allt saman, gamlir trillukarlar sem prísa sig sæla fyrir að hafa ofan í sig og á, gera út einn smábát rétt fyrir utan heimahöfn. Þeim yrði það allra síst í huga að fara sigla til dæmis frá Grikkland alveg lengst vestur út um Gíbraltarsund og þaðan lengst upp í Norður Atlantshaf í samkeppni við íslenskar stórútgerðir um flökkustofna í úthöfum. Það hlýtur auðvitað að teljast með ólíkindum vesældómur íslenskra stórútgerðarmanna að pissa hreinlega í buxurnar að mæta samkeppni frá slíkum hobbý sjómönnum. Það sem ég óttast mest er að íslenskar útgerðir muni leggja fiskveiðar þessara trillukarla í rúst eftir inngöngu, því ef einhverjir eru að fara ferðast um höfin í Evrópu til veiða eftir okkar innngöngu, þá eru það við.

Eina þjóðin sem hefur útgerðir og fiskiskiptaflota eitthvað nálægt því jafnsterkan og við, eru Spánverjar, og sú þjóð er nú aldeilis sögð hafa nýtt sín tækifæri grimmt innan sameiginlegu fiskveiðstefnunnar, væntanlega þá á kostnað þessar trillukarla í samkeppni á flökkustofnum. Er einhver ástæða, hún þarf ekki einu sinni að vera rökrétt, bara einhver ástæða eða hugdetta sem mönnum dettur í hug sem gæti gefið rök fyrir því að okkur muni ekki ganga jafnvel ef ekki miklu betur innan þessara sömu sameiginlegu fiskveiðistefnu eins og Spánverjar? Ég held að sú hugdetta/rök/ástæða sé ekki hægt að finna.

Sérlausnir.
Frávik frá lögum og reglum ESB eru tvennskonar, sérlausnir annarsvegar og tímabundnar undanþágur hinsvegar, þessu ber ekki að rugla saman. Nánast allar, ef ekki hreinlega allar þjóðir sem gengið hafa í ESB hafa fengið sínar sérlausnir. Sérlausnir eru varanlegar og ekki er hægt að afnema þær nema með samþykki allra þjóða innan ESB, þar á meðal okkar samþykki(sem hugsanlegs ESB þjóðar). Allt tal andstæðinga um ESB að það sé ekki hægt að fá sérlausnir eða undanþágur er argasta bull og kjaftæði eins og sagan sýnir okkur. Malta, lítið eyríki eins og Ísland, fékk til dæmis 3 sérlausnir. Vandamálið með ESB, er að núverandi regluverk þess er smíðað utan um samband þar sem meðlimir eru miklu færri en nú(Lissabon sáttmálinn ef hann verður samþykktur mun bæta úr þessu). Tökum dæmi:

Áður en Finnar/SVíar gengu í ESB, þá var einfaldlega ekki séð fyrir að bændum gæti verið mismunað svo greinilega eftir veðráttu eins og í tilfelli Spánar annarsvegar og Norður Finnlands hinsvegar. Út af þessu þá fengu Finnar sérlausn um sinn landbúnað, svokalla Heimskautalandbúnaðar sérlausn(sem við munum eflaust líka fá). Þetta brýtur í raun í bága við reglur ESB um jafnan aðgang bænda að ríkisstyrkjum, en þar sem augljós mismunun bænda í Finnlandi og á Spáni er um að ræða, þá var þetta samþykkt. Finnar eru auðvitað samt búnir að taka upp Landbúnaðarstefnu ESB, en með þessari sérlausn þá breytist einfaldlega Landbúnaðarstefnan. Það nákvæmlega sama er um að ræða í íslenskum sjávarútvegi. Í upprunalegu regluverki er einfaldlega ekki gert ráð fyrir neinum staðbundnum stofnum þar sem þessi ríki eru allar með landamæri að hvert öðru. Hér njótum við augljósrar sérstöðu, og miðað við hvað sjávarútvegur spilar stóra rullu í okkar efnahagi, þá á það að vera leikur einn fyrir íslensku samninganefndina að landa mjög viðamiklum og mikilvægum sérlausnum fyrir okkar. Að sjálfsögðu munum við taka upp sameiginlegu sjávarútvegsstefnu ESB við inngöngu annars værum við ekki fullgildir meðlimir ESB, en sameiginlega sjávarútvegsstefnan verður orðinn breytt með þessari nýju sérlausn. Fræðilega séð væri hægt að fá í gegn sérlausn sem kveður á um að aðeins Íslendingar fái að veiða allan fiskveiðkvóta í ESB, hún yrði að sjálfsögðu aldrei samþykkt, ef hún yrði samþykkt, þá væri þetta orðinn nýja sameiginlega sjávarútvegsstefna ESB. Allt er fræðilega mögulegt, það er bara spurning um hvað viðsemjendur okkar vilja samþykkja, og að sjálfssögðu þurfa öll ríki að samþykkja inngöngu okkar í ESB og þau myndu að sjálfssögðu aldrei samþykkja þessa sérlausn.

Sérlausnir sem ég sé fyrir mér að íslenska samninganefndin muni ná í gegn ef hún sækist eftir því, er að gera hafið í kringum Ísland sérstakt sjálfstjórnunarsvæði vegna þjóðahagslegs mikilvægis auðlindarinnar fyrir þjóðina og svo auðvitað það að meirihluti fiskistofna eru staðbundnir sem aðrar þjóðir eiga ekkert tilkall til. Inn í þeirri sérlausn myndi þá fylgja vald til að ákvarða veiðar sjálf eins og nú og svo aukin völd sem fyrir eru hjá ESB þjóðum eru til að setja reglur og skylda útgerðir til að fylgja sem komi í veg fyrir kvótahopp og svo framvegis. Sérlausnir sem ég sé ekki fyrir mér að við gætum fengið í gegn væri til dæmis að koma í veg fyrir fjárfestingu erlendra aðila í íslenskum útgerðum, því þá erum við kominn langt út fyrir sameiginlega sjávarútvegsstefnuna og yfir í fjórfrelsið hvað varðar frjálst flæði fjármagns. Enda svo lengi sem við fáum sérlausn um sjálfstjórnarsvæðið og aukin völd til að koma í veg fyrir kvótahopp þá eru hagsmunir okkar þegar orðnir tryggðir í sjávarútvegi og myndi ég ekki einu sinni vilja að við fáum sérlausn til að koma í veg fyrir fjárfestingu erlendra aðila í íslenskum sjávarútvegi, því þá erum við bara að hamla eigin hagvexti og koma í veg fyrir erlenda fjárfestingu.

Niðurfelling tolla á fiskiafurðum frá Íslandi til ESB.
Óunnar fiskiafurðir héðan til ESB bera tolla upp á 10%. Fullunnar fiskiafurðir héðan til ESB bera 20-30% tolla til ESB. Þessir tollar verða felldir niður við inngöngu í ESB. Hér eru gríðarleg sóknartækifæri fyrir íslendinga. Nú eru mest af okkar fiskiafurðum veiddar og seldar ferskar/óunnar til ESB. Ef við fullvinnum fiskinn hér á landi, þá myndi það draga miklu hærri gjaldeyristekjur inn til landsins auk þess sem það myndi skapa þúsundir starfa sem greiða skatta í staðinn fyrir að ríkið greiði atvinnuleysisbætur. Það eru engin rök fyrir því að fiskinn megi ekki fullvinna hér á landi og selja hann fullunninn út, frekar en að selja hann ferskan/óunninn héðan þar sem hann er fullunnin í Bretlandi eða Hollandi eða hvar sem er. Jafnvel þó að við héldum áfram að selja fiskinn óunninn héðan eftir inngöngu, þá skulum við taka dæmi. Breskt fyrirtæki kaupir ákveðið magn af fiski af íslendingum fyrir 1100 krónur. Íslenska útgerðin fær 1000 krónur í vasann af þessu, 100 krónur í tolla hjá ESB. Eftir inngöngu, ef fyrirtækið kaupir enn fiskinn á sama verði, þá fær íslenska útgerðarfyrirtækið 1100 krónur í vasann, hér værum við því búinn að auka á einu bretti aflaverðmæti okkar um 10%, niðurskurður til lögreglu og fleira sem nú ber mikið á góma eru smápeningar miðað við þær upphæðir. Ef svo útgerðir eiga í erfiðleikum með að losna við fisk, eins og mér skilst að nú sé tilfellið í kreppunni, þá hafa þeir meira svigrúm til að lækkka verð og verða samkeppnishæfari. Ekki er hægt að finna meira borðleggjandi efnahagsrök fyrir inngöngu en þessa tolla niðurfellingar.

Ég spái því að gjaldeyristekjur okkar af fiskveiðum og störfum í þeim fiskiðnaði muni aukast til muna við inngöngu í ESB vegna tollaniðurfellinga og fullvinnslu hér á landi. Auk þess spái ég því að útgerðir okkar muni verða orðnar miklu stærri og með meiri veiðiréttindi út um alla Evrópu nokkrum árum eftir inngöngu. Að lokum spái ég því að þjóðin muni verða kominn á sömu skoðun og ég í þessum málaflokki eftir því sem lengra líður á umsóknarferli okkar og umræðan þróast til áfram til hins betra, og að hún muni þá í auknum mæli snúa sér yfir í landbúnaðarumræðuna, en sú umræða er kominn mun styttra og er í flestum tilfellum mjög yfirborðskennd. Þar munu takast á hagsmunir bænda og neytenda. En ég tel að báðir þessir hagsmunahópar munu hafa það betra eftir inngöngu í ESB.

Icesave. Hvar endar þessi umræða?

Þessi Icesave umræða breytist og þróast frá einni viku til annars. Alltaf eru að koma fram nýjar upplýsingar sem breyta stöðunni, andstæðingar Icesave koma þá fram með ýmsar fullyrðingar um þessar nýju upplýsingar, sem síðan eru viku seinna skotnar niður af þeim sem vilja samþykkja Icesave. Ég verð að viðurkenna að ég er mjög tvístíga hvað þetta mál varðar en ég vil reyna greina aðeins málið niður frá mínu sjónarmiði.

1. Eigum við yfir höfuð að greiða Icesave?

Svarið við þessu að mínu mati er borðleggjandi, auðvitað eigum við að greiða Icesave. Fyrst skulum við átta okkur á því að Icesave skuldbindingarnar er lítið brot af því gríðarlega erlenda fjármagni sem við vorum að leika okkur hér með undanfarinn ár og langstærsta hluta af því fjármagni þurfum við aldrei að greiða. Bankarnir einir og sér voru með efnahagsreikning um 10-12 falda þjóðarframleiðslu, það myndi gera um 15.000 milljarða samkvæmt mínum útreikningum í flýti. Hvað ætli þetta fjármagn hafi skapað mörg þúsund störf á íslandi ekki bara í bönkum heldur orkugeira, byggingariðnaði og fleiri geirum, hversu miklar skattekjur, hversu mikið svigrúm til aukinnar þjónustu í félags og heilbrigðisgeirunum, og hversu mikinn afgang af ríkissjóði? Það er augljóst þegar við horfum á hvað gerist þegar þetta fjármagn er hætt að streyma inn. Yfir 8% atvinnuleysi sem mun fara hækkandi með haustinu, 200 milljarða halli á ríkissjóði(sem áður skilaði meira segja afgangi yfir 100 milljarða afgang árið 2007(að vísu með 50 milljarða sölu símans)) og svo framvegis. Þrátt fyrir aðvaranir allstaðar að, þá fóru forsætisráðherra, utanríkisráðherra og fjármálaráðherra út um allan heim að lofsama íslenska bankakerfið og fullvissa alla um að við stæðum á bak við þetta allt saman, sjálfur Davíð seðlabankastjóri hrósaði meira segja Icesave í erlendum fjölmiðlum nokkrum mánuðum áður en það fór rakleiðis á hausinn. Tryggvi Herbertsson, þingmaður sjálfstæðisflokks, fullyrti sem ráðgjafi Forsætisráðherra, aðeins 1 degi fyrir hrun Icesave að ríkissjóður stæði á bak við Icesave. Við mótmæltum meira segja harðlega og urðum alveg brjáluð þegar Darling kvað okkur ekki ætla að standa við skuldbindingar okkar. Það eru 30 evrópuríki sem vinna eftir lögum þessara innistæðutrygginga, þúsundir banka, en samt var það íslenskum banka sem var leyft að ganga svona langt í þessu rugli og því er það ekki trúverðugt að reyna kenna regluverki ESB/EES um þetta klúður. Svo ábyrgð okkar er mikil og enginn ástæða til að lyfta brúnum og vera undrandi nú þegar þjóðir og stofnanir draga í efa hvort við séum borgunarmenn fyrir lán hvort sem það kemur frá bönkum, ríkiskössum erlendra ríkja eða fjárfestingarsjóðum áður en þetta Icesave mál er frágengið. Að beita rökum eins og þeim að Íslenskur almenningur tók ekki þessi lán eru ekki gjaldgeng hér, það er allavega ljóst að Breskur eða Hollenskur almenningur tók ekki þessi lán. Ekki má svo gleyma því að Landsbanka menn rændu miklu fé frá góðgerðarsamtökum, sveitarfélögum(lögreglu, slökkviliði) og svo framvegis sem þau fá aldrei greitt til baka.

2. Við getum ekki staðið undir Icesave, þetta eru verri samningar en Versalasamningar Þjóðverja.

Í fyrsta lagi þá er það algjör móðgun við þær hörmungar sem sá samningur hafði í för með sér fyrir Þjóðverja og seinna Evrópu að líkja þessu tvennu saman. Auðvitað er hægt að setja upp málið upp sem svo að Þjóðverjum var gert að greiða svo og svo marga þúsundkalla á mann en okkur sé gert að greiða jafnmikið eða meira. En hafa verður í huga að þjóðarframleiðsla á mann á Íslandi er margföld, eflaust tíföld, miðað við þjóðarframleiðslu á mann í Þýskalandi á millistríðsárunum. Ef okkur væri gert að greiða þessar upphæðir með þjóðarframleiðslu sem við vorum með árið 1930, þá gætum við að sjálfsögðu ekki staðið við þessar skuldbindingar. Icesave skuldbindingarnar verða samkvæmt útreikningum(ef þeir standast þegar upp er staðið sem er auðvitað ekkert öruggt) eitthvað um 20% af þjóðarframleiðslu ef ég man rétt, það er nú andskoti vel sloppið eftir þetta ævintýri og langt frá því að vera sambærilegt við versalasamningana. Mest af skuldum okkar verður til vegna allt annarra hluta, IMF og norðurlandaþjóða lánin, endurfjármögnunar gjaldþrota seðlabanka til að byggja upp nýjan gjaldeyrisvaraforða, endurfjármögnunar nýju bankanna, mikið tap lífeyrissjóða, fjárfestingarævintýri fyrirtækja sem nú er verið að velta út í verðlagið, gengishrun krónunnar(sem hækkar allar erlendar skuldir), bjarga fyrirtækjum eins og Sjóvá, Landsvirkjun og sveitarfélögum, mikill halli á ríkissjóð og svo famvegis og framvegis.

3. Skilmálar samningana eru hroðalegir. Vextirnir of háir, við fáum ekki nema helming eigna Landsbankans upp í skuldbindingarnar og við erum að greiða lögfræðikostnað Breta.

Ég hef verið sammála þessum lið undanfarið. Fyrst snérist umræðan um vextina. Á þeim tíma var ég þeirrar skoðunar að það ætti að fresta afgreiðslu málsins og senda aðra samninganefnd út. Þegar umræðan um eignir Landsbankans og lögfræðikostnað dúkkaði upp, þá vorum við búinn að sækja um ESB, og var ég þá orðinn mjög ósáttur við samninginn og fannst vera búið að snúa málinu á haus, vildi sumsé að við settum hann í frystinn þangað til kæmi að aðildarviðræðum og notfæra okkur hann í aðildarviðræðunum en ekki öfugt. Samningurinn væri það slæmur að hægt væri að nýta sér hann okkur til betri samningastöðu. Nú kemur í ljós að þessir vextir eru langtum betri en við erum líkleg til að fá annarsstaðar(enda ef okkur tekst að fá betri vexti þá getum við greitt þessar skuldbindingar með því lánsfé). Þessir vextir les maður nú í Fréttablaðinu eru betri en AGS vextirnir, betri en vextir á lánum norðurlandþjóðanna og meira segja betri en þau kjör sem Parísarklúbburinn veitir gjaldþrota ríkjum. Varðandi það að við fáum ekki nema helming eigna Landsbankans upp í skuldbindingarnar hlýtur að teljast léleg niðurstaða. Þetta gæti verið einhverskonar málamiðlun sem samninganefndirnar komust að vegna þess að Ísland ætlaði að mismuna innistæðueigendum eftir þjóðerni, tryggja innistæður í útibúum hér á landi upp í topp en aðeins að hluta til í útibúum Landsbankans erlendis. Þetta ákvæði er ég ekki sáttur við. Varðandi það að við séum að greiða lögfræðikostnað, þá skilst mér að þetta sé misskilningur og er þetta kostnaður við að gera upp við alla þessa reikningseigendur sem Bretar og Hollendingar tóku að sér fyrir okkur og hefði þessi kostnaður hvort eð er fallið á okkur. 

Hvaða skoðun hef ég þá á þessum samning nú? Aðeins einn skilmáli samningsins sem ég er ósáttur við. Hvað kostar okkur mikið fé að fresta þessu máli nú þegar atvinnulífið kemur allstaðar að lokuðum dyrum varðandi lánsfé og seinkun á afgreiðslu AGS lánsins og Norðurlandaþjóðanna. Hversu mikill tími fer í þetta mál á meðan það er óklárað? Hvernig verður samningurinn ef við tökum hann aftur upp, mér þætti ekki ólíklegt að hann yrði verri þar sem vextir hafa farið hækkandi. Hver yrði niðurstaðan ef við förum með málið fyrir dómstóla, kannski miklu verri og það mun taka mörg ár og kosta okkur gríðarlegt fé á meðan allar dyr eru lokaðar svo ekki sé minnst á lögfræðikostnað.

Ég er kominn á þá skoðun að það eigi að samþykkja samninginn. Mér þykir hinsvegar gott að það sé kominn 10 daga frestur á málið og gætu þá nýjar upplýsingar komið fram sem gætu breytt skoðun minni.